02 Nie Dokazuj

Panie Marku dziękujemy!!!

Było kiedyś w pewnym mieście wielkie poruszenie

wystawiano niesłychanie piękne przedstawienie

wszyscy dobrze się bawili, chociaż był wyjątek



Młoda pani w pierwszym rzędzie wszystko miała za nic

nawet to że spiewak śpiewał tylko dla tej pani

i choć rozum tracił dla niej, śmiała się klaskała



W drugim akcie śpiewak spiewał znacznie już rozwazniej

młoda pani była jedna ciągle niepoważna

aż do chwili, kiedy nagle, nagle wśród pokazu

padły słowa:



Nie dokazuj, miła nie dokazuj

przecież nie jest z ciebie znowu taki cud

nie od razu, miła nie od razu

nie od razu stopisz serca mego lód



Innym razem zaproszony byłem na wernisaż

na wystawy póżną nocą w głębokich piwnicach

czy to były płótna mistrza czy Kantena

nie pamietam



Były tam obrazy wielkie, płótna kolorowe

z nieskromnymi kobietami szkice nastrojowe

całe szczęście, że natura martwą jednak były



Nie dokazuj, miła nie dokazuj...



Była także inna chwila, której nie zapomnę

Był raz wieczór rozmarzony i nadzieje płonne

przez dziewczynę z końca sali podobną do róży

której taniec w sercu moim święty spokój zburzył



Wtedy zdarzył się niezwykły, przedziwny wypadek

sam już nie wiem jak to było

trudno opowiadać

jedno tylko dziś pamiętam

jak jej zaspiewałem:



"Usta milczą, dusza śpiewa

usta milczą, świat rozbrzmiewa"



lecz dziewczyna nie słyszała

tańcem już zajęta

w tańcu komuś zaśpiewała to co tak pamiętam



"Nie dokazuj, miły nie dokazuj

przecież nie jest z ciebie znowu taki cud

nie od razu, miły nie od razu

stopisz serca mego lód"



Nie dokazuj, miła nie dokazuj

przecież nie jest z ciebie znowu taki cud

nie od razu, miła nie od razu

nie od razu stopisz serca mego lód!